Benjapan's profileถ้าเราอยากบินได้ เราต้อง...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
ถ้าเราอยากบินได้ เราต้องเชื่อ " ว่าเราบินได้จริงๆ"April 20 ชีวิตนางฟ้ากาฬทวีปอย่างกูเหอเหอ เขินจัง ไม่ได้เข้ามาอัพเสปซตั้งนาน สงสัยงอลกรูไปแล้วล่ะ อิอิอิ
หลังจากทิ้งระเบิดไว้ว่า I am a new product of Kenya Airways แล้วก็เงียบปากไปเรยยย
คราวนี้ก็ล้อมวงกันมา ตั้งใจฟังกันด้วยว่าชีวิตหลังการเทรนนิ่งแล้วได้ขึ้นบินนี่ มันเป็นยังงัยกัน
ไหนๆเล่าซิ อย่าเล่นตัว ฮ่าๆๆๆ
หลังจากจบการเทรนไปแล้ว อิบีก็ต้องรอบินอยู่ประมาณสองถึงสามเดือนเรยทีเดียว
ความที่คนเคนย่าเค้าโคงานกันดีจัด ต่างคนต่างไปซะเหลือเกิน ลงตัวได้จนถึงทุกวันนี้ก็บุญแล้วเนี๊ยะ ฮ่าๆๆ
ต้องปูพื้นก่อนว่า คนเคนย่าเป็นคนน่ารักแหละ แต่การทำงานยังไม่เป๊ะ ทำงานกันแบบสบายใจ เธอไปทาง ช้านไปทาง
เราเองต้องคอยวิ่งตามงานเอง จะว่าอย่างงั้นก็ได้ล่ะ (ผู้ใดอยากทำงานที่นี่ โปรดเตรียมใจไว้ด้วยล่ะ อิอิอิ)
เข้าเรื่องกันต่อเรยนะ ...
พอได้ตารางบินที่เราๆชาวฟ้าเรียกว่า Roster เนี๊ยะ ก็เตรียมตัวกันหัวหมุนกันเลยทีเดียว ช่วงประมาณสามเดือนแรก
จะเป็นชั่วโมงบินฝึกหัดของพวกเรากัน จะเรียกว่าช่วง SNY หรือสมัยก่อนจะเรียกว่า OJT จ้าาา
เหล้าชาวฟ้าทั้งหลายจะต้องผ่านขั้นตอนเหล่านี้ไปให้ได้เพื่อได้ติดปีกจิงๆๆ
ชีวิตช่วง SNY มันจะตื่นเต้นไปไหนกันละเนี๊ยะ
ช่วงชีวิตในตอนนั้น ขอบอกว่าเอ๋อรับประทานไปเรย เพราะขึ้นไปมันงงเป็นไก่ตาแตก หยิบจับอะไรก็ไม่ค่อยจะถนัด
อันนั้นก็ไม่รู้ อันนี้ก็ไม่เข้าใจ ถ่วงพี่ๆกันสุดฤทธิ์ ไม่รู้จะเอาตัวไปวางตรงไหน จะไปช่วยอะไรก็ดูขวางเค้าไปหมด
กว่าจะผ่านช่วงนั้นมาได้ โอ้มายก๊อด นี่มันอะไรกานค่ะ มันอะไรกานนนนนนนนน
แต่ก็ต้องขอบคุณรุ่นพี่คนไทยทุกคน รุ่นพี่ที่นี่น่ารักมาก ช่วยเหลือ แนะนำ ดูแลตลอด สอนงานด้วย อิอิอิ
ส่วนรุ่นพี่ที่เป็นเคนย่า ขึ้นไฟล์ทแต่ละครั้ง เสี่ยงดวงกันละจ้าาาาาา
ใครโชคดีก็ดีใจด้วย ใครซวยก็เซ็งเป็ดไปละกาน เพราะต้องเข้าใจว่า ต่างชาติ ต่างพันธุ์ เราย่อมไม่เข้าใจเค้า และเค้าก็ย่อมไม่เข้าใจเราอยู่ดี
มีไรก็หยวนๆยอมๆไป เค้าให้เราทำอะไรก็ก็ต้องทำ แต่ต้องใชวิจารณญาณด้วย ถ้ามันเข้าข่ายจิกใช้ ต้องว่ากันอีกที
แต่ถ้ามันเกี่ยวกับงาน ทำอะไรได้ ทำไปเลย เพราะนั่นจะทำให้เราเป็นงานเร็วขึ้น รู้เยอะขึ้น ปีกจะได้แข็งๆกะเค้าซะที
สามเดือนผ่านไป แป๊บเดียวเองงงงง หุหุหุ แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ค้าาาาา
อาจจะด้วยไม่ได้บินเยอะมากจนอ้วก บางเดือนบินแค่ไม่กี่ไฟล์ท ส่วนใหญ่ก็จะอยู่บ้าน
อาชีพนี้ก็ดีอย่าง เหนื่อยตอนไฟล์ทแค่นั้น จบแล้วจบเลย ดีไปอีกแบบเนอะ
แต่ตอนนี้ก็แอบน้อยใจว่า ลูกเรือไทยได้บินแค่สามรูทเอง และที่หนักคือ รูทค้างคืนคือรูทไนโรบี (เคนย่า)
ส่วนรูทไปกลับหรือที่เรียกว่า Quickturn ก็มีสองรูทคือ ฮ่องกง และ กวางเจา ซึ่งไม่ได้ไปค้างคืน ไปก็เหมือนไม่ได้ไปละหว่า
เฮ้ออออ แอบเสียใจ แต่ไม่เป็นไรนะ อย่างน้อย เราก็เป็นคนที่โชคดีแล้วที่ได้อยู่ตรงนี้
คนเรามักไม่ค่อยพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี เป็นเรื่องธรรมดา
ชีวิตลูกเรือ มันเป็นชีวิตที่ดูสบาย แต่จะเชื่อหรือไม่ว่า ต้องใช้ความอดทนอย่างมากที่จะผ่านสิ่งต่างๆมาได้
ไม่ว่าจะเรื่องการแข่งขันตั้งแต่วันแรกที่คิดจะมาสมัคร ฝ่าฟันกับคนนับร้อย นับพัน บางที่ก็คงนับหมื่นกันเลยทีเดียว
พอได้เข้ามาแล้ว ต้องผ่านกานฝึกฝน อ่านหนังสือ ท่องจำ ขยันเพื่อให้ผ่านกานเทรนนิ่ง
พอผ่านแล้วต้องขึ้นมาบนเครื่อง ต้องห่างบ้าน ต้องอดทนกับผู้โดยสารที่มีหลากหลายซะเหลือเกิน
แต่ที่นี่ มีผู้โดยเป็นคนผิวสีและผู้โดยแผ่นดินใหญ่ เรื่องเยอะไม่แพ้กัน หยาบคายกันคนละแบบซินา
โอยยย จะบ้าตาย เชื่อมั๊ยว่าบางไฟล์ทเต็ม ทำให้อิแอร์เกือบตาย สิบคนสิบอย่าง การร้องขอก็ต่างกันไป
บางคนเรียกเราอย่างกะเป็นตัวอะไรสักอย่าง ใช้วิธีการผิวปากเรียกเอา
บางคนหนักกว่าเอาเท้าเขี่ยอีก (จะเี้ยได้อีกมั๊ยเนี๊ยะ)
เวลาที่บริการให้บางทีคำขอบคุณจากปากมันยังไม่มีเรย จะเอายังงัยๆๆ
บางทีถามว่าจะกินอะไรก็ไม่ตอบ บอกไปว่ามีเนื้อและปลา จะรับอะไร รู้มั๊ยว่ามานตอบว่างัย กรูจะเอาไก่ แสดดดดดดด
บางทีถามว่าเรามีน้ำส้ม น้ำแอปเปิ้ล น้ำ tropical บริการ รับอะไรดีค่ะ มันเอาอีกแล้ว มานตอบว่า เอาน้ำผลไม้ เหอะ ดี
กรูเทน้ำมะเขือเทศให้แมร่งเรยยยยยย ฮ่าๆๆๆ สะใจ แหลกไม่หล้ายยย
โอ้ย สารพัดจะเล่า แต่ที่เล่ามานั้น ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ยอมรับว่าตอนแรก แอบเซ็งและนอยด์สุดๆๆๆ
แต่พอกลับมาคิดอีกที แล้วเราจะไปเอาความอะไรกับพวกเค้ากานนะ เค้าก็เป็นแบบนั้น เด๋วลงไฟล์ทก็ไม่เจอกานแล้ว
ช่างหัวมันเถอะ เออเว้ย สบายใจดีแท้ นี่ถ้าเป็นงานนั่งโต๊ะประจำ มีหวังคงอกแตกตายเพราะต้องเจอมานทุกวัน
แต่นี่ไม่รู้อีกกี่เดือนกี่ปี ถึงจะได้มาเจอมานใหม่ ช่างเห้อะ อยากเอิดก็ให้มันเอิดไป
บางทีสิ่งที่เราคิดไว้ ฝันไว้ มันไม่ได้สวยงามอย่างความฝันสักหน่อย
คนเราฝันอะไรไว้ ก็ต้องเข้าข้างตัวเอง ปูทางแห่งความฝันไว้ซะสวยเชียวว
แต่ความจิงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ
นี่หละ ชีวิตช้านนนน ชีวิตบนฟ้าที่บางคนอาจจะคิดว่าเป็นแค่ขี้ค่าคนใช้ แต่ขอโทษเถอะนะ ขี้ค่าคนใช้อย่างพวกช้าน
ก็ต้องใช้ความรู้ ความสามารถที่จะฝ่าฟันกับคนนับหมื่นมายืนอยู่ตรงนี้จนได้เว้ย ต้องอดทนเรียนหนังสือเพื่อความปลอดภัยของคุณ
และจะมีใครสักกี่คนที่จะใช้ความสามารถในการรู้จักข่มอารมณ์ให้งานเดินต่อไปอย่างราบรื่นได้จนจบแต่ละครั้ง
จะมีใครสักกี่คนที่จะอดทนกับมันได้ ถ้าไม่ใช่พวกเรา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินหรอก
เพราะที่ทุกคนทำงานกันเป็นควายอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ แต่เงินคงไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างหรอก
ทุกคนคงมีคำตอบอยู่แล้วในใจ ...
ตอนนี้ก็รอรอสเตอร์ออก แล้วคงได้กลับไปบินอย่างปกติค้าาา ได้ช่วยแบ่งเบาพี่ๆเค้าสักที สงสารจัง บินกันอ้วกแล้วเนี๊ยะ
คิดไปคิดมา ต้องรีบเก็บตังส์แล้วล่ะ ชีวิตนี้จะเป็นแอร์ได้สักกี่ปีกันน๊าาาาาาาาาาาาาา
ปล คิดถึงเพื่อนๆๆจางเรย อยากเจอ อยากคุย อยากไปเที่ยวไหนก็ได้กานไกลๆที่สุด ขอให้ฝันเป็นจิงด้วยเถอะน๊า
March 27 I am gonna be a new angle of " KENYA AIRWAYS " ^^- - ถ้าเราอยากบินได้ เราต้องเชื่อ... "ว่าเราบินได้จริงๆ " - -
และในที่สุด ข้อความที่เราได้ให้กำลังใจกับตัวเองอยู่เสมอๆ ตลอดระยะเวลาเกือบๆ 4 ปี
มันก็จะใกล้ความจิงเข้าไปทุกทีแล้วซินะ ตื่นเต้นจังเลยยยย ^^
กว่าจะได้เป็นแอร์ คำนี้เคยได้อ่านจากหนังสือเล่มนึง เป็นหนังสือแอร์รุ่นแรกๆที่ได้เห็นมัน
อ่านแล้วอ่านอีก อ่านอยู่นั่น อ่านไปคิดไป จินตนาการไปเรื่อยว่าเราจะได้เป็นแบบนั้นมั๊ย
อ่านเสร็จก็ยังอินไม่เลิก มาโม้ต่อให้เพื่อนๆฟัง และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนเค้าจะเบื่อมั๊ย แต่ที่แน่ๆ กรูมีความสุข
และได้มีโอกาสเป็น inspiration ให้ใครๆหลายๆคนได้เข้ามาสัมผัสกับอาชีพนี้จริงๆ
แต่ปีแล้วปีเล่าหลังจากเรียนจบ ก็ไม่เคยจะได้เป็นกะเค้าสักกะที คิดแล้วแอบน้อยใจตัวเองจนท้ออยู่หลายครั้ง
แต่ท้อแล้ว เบญจพรรณไม่เคยถอยแน่นอน รอจังหวะและเวลาที่เหมาะสุดๆ เตรียมตัวและเตรียมใจไปอย่างดี
สองครั้งที่ต้องเดินคอตกกลับบ้าน ฝันสลายไปซะเฉยๆ แต่ก็ไม่ได้เฮิร์ทจนฟูมฟายเพราะวันดีๆ ไม่ได้มีหนเดียว
จนบทสรุปก็มาถึง วันธงชัยของเราเอง ฟ้าเปิดแล้วเว้ยกรู ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
กว่าจะมาถึงวันนี้ ...
อ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ว่าเคนย่าเปิดรับลูกเรือไทย เบสกรุงเทพ รีเควสภาษาจีนล้วนๆรอบนี้
โอ้ววววววววว งานเข้าอีกแล้วกรู ภาษาอังกฤษอิบีสู้ตายโว้ย แต่แมร่ง ภาษาจีน กูอิเป็นลม
รีบไปสอบโทอิค ลุ้นเกือบตาย เสียวไม่ผ่านเหมือนครั้งก่อนๆ เดชะบุญผ่านซะงั้น ตัวเบาเลย หุหุหุ
หลังจากนั้นก็รีบไปทำพาสปอร์ตใหม่ เสือกหมดอายุขึ้นมาทันที มันน่าจะศอกกลับไปสักทีสองที ปล้ำให้กรูเหนื่อยตลอดเวลา
แต่ไม่เป็นไร ของดีย่อมมีอุปสรรค รีบเลย เด๋วไม่ทัน สรุปเตรียมหลักฐานเอกสารครบถ้วน ส่งแมร่งเลยวันที่ 14 กุมภา
แต่ขอโทษเถอะนะ มันหมดเขตรับสมัครวันที่ 15 กุมภาว่ะ 555+ เกือบไปแล้วกรู เอกสารไปถึงตอนเช้าพอดี
พอบ่ายเท่านั้นแหละ โทรมาเลยจากบริษัท Adecco เป็นบริษัทรีครูทที่เคนย่ามีสัญญาจ้างให้ screen ผู้สมัครในเบื้องต้น
พออาทิตย์ถัดไปก็ได้เข้าสำพาดเลย สองรอบเสร็จสรรพภายใจวันเดียว อึดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
รอบแรกสำพาดกะพี่ๆคนไทย ก็พอไปได้สวย ตื่นเต้น ขาสั่นผับๆอยู่ใต้โต๊ะ แต่กรูเนียน ทำเป็นมือโปรไปเรื่อยๆจนจบสำพาด
ทำได้ดีเบญจพรรณ !!! กรุกริกรุกริ หลังจากนั้นก็ผ่าน พี่เค้าให้สำพาดภาษาจีนตอนบ่ายต่อเลยเพราะเหลือสองที่พอดี
เอาว่ะกรู ไหนๆดวงเปิดแระ ผ่านไม่ผ่านก็วันนี้อีกที แต่ในใจ แมร่งน่ากลัวชิบหาย
ขอออกตัวก่อนเลยว่าภาษาจีนกรูโคตไม่ได้เรื่องเล้ยยยยยยยยยย สงสารกรรมการว่ะ ที่ต้องฟังกรู bu hao yi si ( Pardon me ) อยู่หลายรอบแรง
จนเค้าเห็นได้ชัดๆว่าแมร่ง รำคาญกรูแน่เลย ก็กรูไม่รู้เรื่องนี่หว่า จะรีบพูดเร็วไปไหน รอกรูก่อนเดะ 555+
จนวินาทีสุดท้ายก่อนออก เอาว่ะกรู อวยพรเค้าสักหน่อย เผื่อเรียกคะแนนสงสาร ก็บอกเค้าไปว่า ...
ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะค่ะ o_O" ( อิเพื่อนวิเทศน์ทั้งหลายแปลเป็นจีนเองนะเมิง ) ก็ไม่รู้จะพูดไรนี่หว่า เมิงเข้าใจอารมณ์กรูเมะ
หลังจากนั้นนั่งรอผลอยู่ประมาณสองนาที อิเหี้ยยยยยยยยยยยยย กรูผ่าน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
สวรรค์มีตาส่งมาให้เธอมีใจ ขอจูบทีได้ม้ายยเจ้ แต่พี่เค้าบอกว่าคะแนนจีนกรูน้อยมาก ต้องไปฝึกอ่านฟังมาเยอะๆ
เฮ้อออออ งานเข้ารอบสอง ท่าทางงานหนักด้วย ต้องทำโอทีชุดใหญ่ด้วย เครียดชิบหาย
หลังจากนั้นอีกอาทิตย์สอบว่ายน้ำท่าไรก็ได้ที่สระว่ายน้ำแถวๆท้องฟ้าจำลอง เอกมัย
ผ่านไปได้ด้วยดีมากๆ แต่ขอบอกวันนั้น ทุกคนแข่งว่ายน้ำกันราวกับว่าเขาและเธอคือตัวแทนทีมชาติเพื่อลงแข่งกีฬาโอลิมปิก
จ้วงกันแบบเอาเป็นเอาตาย ใครอย่ามาว่ายขาเกี่ยวกรูนะ กรูถีบแมร่งเลย ฮ่าๆๆๆๆ (อันนี้แซวขำๆ นะ)
กรูตอนแรกจิว่ายท่ากรรเชียงสุดเลิศ แต่พอไปซ้อมแล้ว เอาฟรีสไตล์ อย่าเที่ยวยากแรง เด๋วไม่ผ่าน นั่งหน้าหมาอยู่หล่าว
พอผ่านปุ๊บ รอประมาณสองอาทิตย์ก็ได้เข้าสำพาดรอบไฟนอล โอ้วววววววววว พระเจ้ายอดมันจอร์จมากจิงๆ
กรูสำพาดวันแรกเลยค้า เอากะกรูซิ แต่สำพาดบ่ายนะ ทำใจไม่ได้ที่จะตื่นมาวันจันทร์ไปสำพาดเลย มันโหดร้ายเกินไป Y____Y"
ไปถึงโรงแรมโซฟิเทล สีลม ประมาณบ่ายสองครึ่ง แต่เค้านัดจิงๆประมาณบ่ายสี่โมงเย็น ไม่ค่อยตื่นเต้นเลยเนอะ 555+
ตอนนั้นฝ่อมากเพราะกลัวเทสภาษาจีน เพราะว่ากันว่าอาจจะมีสอบเขียนอะไรประมาณนั้น คิดไปเรื่อยยย แต่สติไม่แตกนะ
พอไปถึงเจอเพื่อนๆ หลายๆคน เค้าคอนเฟิร์มอย่างแรงมาว่า ไม่มีจีนแล้ว สำพาดกับกรรมการเคนย่าอย่างเดียว
สวรรค์เมตตากรุณากรูจิงๆๆ เลยใจชื้นขึ้นมาเยอะมาก ( ผู้อ่านคงรำคาญกรูสักเล็กน้อยว่าทำไมกรูเป็นเหี้ยอะไรกับภาษาจีนใช่มั๊ย คำตอบเพราะกรูเป็นด้อยงัย )
พอตั้งวารได้สักพัก โม้ได้สักหิด ก็เป็นอันได้ถูกเชิญเข้าห้องประหาร แต่ตอนนั้นบอกตรงๆเลยว่ากรูไม่กลัวเลยนะ สบายๆมาก
เพราะได้ยินตั้งแต่ต้นห้องว่ากรรมการขำและฮามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ผ่อนคลายได้เลย
พอเข้าไปก็เป็นความจิงอย่างที่ได้ยินมา เค้ามีแต่เคยเจอแบบว่า กรรมการนั่งทำหน้าเปรตคอยกดดันผู้สมัคร ทำท่าฟึดฟัดเหมือนจะคั้นกรูให้ตาย
แต่นี่ไม่มีให้เห็นเลยสักนิดในการเข้าสำพาดวันนั้น มีแต่เสียงเฮฮาทักทายราวกับว่ากรูรู้จักกันมาราวๆ กับว่าเป็นเพื่อนสมัยตอนเรียนอนุบาลด้วยกัน
บ้าไปแล้ววววว ไม่ถึงขนาดนั้น แต่กรรมการเค้าอัทธยาศัยดีมาก กรูได้ทีชมจัง ชมเค้าอยู่นั่น มีช่องว่างปุ๊บชมอีก ชมเข้าไปเรื่อยๆๆๆ แค่นั้นแหละกรู
แต่ที่เด็ดกว่านั้น เค้าถามกรูเรื่องครอบครัว แอบฉึกเล็กน้อยแต่ก็ตอบไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองไปว่า...
I'm from the broken home. My mother passed away already and my father have got new family.
But I never blame my destiny, I am very happy because everything I can choose by myself.
So, that why i choose to be here today, I choose to see both of you in this day .... very very nice to meet you ^^
แค่นั้นจิงๆที่ได้พูดให้เค้าฟัง และรับรู้ได้ว่าเค้ายอมรับเราแล้ว รู้สึกตั้งแต่ตอนนั้นว่ากรูน่าจะผ่าน เพราะสายตาเค้าดูอ่อนโยนและเอ็นดูเราไปเลย
แต่ทั้งหมดที่พูดมานั้นคือความจิง มันเป็นสิ่งที่เราต้อง show up ให้เค้าเห็นว่าเราแข็งแรงพอที่จะทำงานให้เค้าได้
เรื่องที่สาหัสมันเจอมาเยอะแล้ว และกับเรื่องต่อไปที่จะเกิดขึ้น มันก็น่าจจะจัดการได้แค่เราสู้กับมันเอง
หลังจากใกล้จะจบการสำพาด กรูก็อวยพรเค้าตามสูตรกรูอีก และก็เชื่อว่าเค้าก็คงแฮปปี้อย่างที่กรูแฮปปี้ที่ได้มาเจอกันวันนี้
ออกจากห้องปุ๊บตัวเบาเหมือนขี้เร็จใหม่ๆ 555+ ออกมาพูดให้เพ่อนๆคนที่จะเข้าไปสำพาดต่อฟังอีกนิดๆหน่อยๆก็กลับบ้าน อย่างมีความสุข
หลังจากนั้นอีกประมาณสองวันก็รู้ผลว่า ผ่านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ฟ้าทั้งฟ้าแทบจะถล่ม พายุเหมือนจะเข้า ดีใจมากๆๆๆๆๆ อารมณ์ยิ่งกว่าได้รับเลือกให้ไปเกาหลีฟรีกับแกรมมี่ตอนนั้นเลย
ทุกอย่างประเดประดังเข้ามา คิดไปสารพัดว่านี่ฝันหรือตื่น มือสั่น จดข้อมูลเพื่อจะไปทำ criminal check กับตรวจสุขภาพแบบตัวหนังสือสั่นไปมา
นี่เหรอคืออารมณ์คนที่เค้าดีใจสุดๆ มันเป็นแบบนี้นี่เอง สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
หลังจากนั้นก็ไปตรวจทั้งสองอย่างแบบที่ adecco ให้ไปจัดการให้เรียบร้อย
ตอนนี้รอผลว่าทั้งสุขภาพและประวัติอาชญากกรมผ่านหรือไม่ พอผ่านปุ๊บก็รอส่งผลไปเคนย่าเพื่อตรวจสอบอีกที
หลังจากนั้นตามแพลนที่วางไว้คือ พฤษภา กับ มิถุนา นี้ ไปเทรนที่ไนโรบี ประเทศเคนย่า
เทรนผ่านกลับมาเดือนกรกฎา คงบินได้เลย ถ้าได้ work permit เร็วอะนะ
คราวนี้ได้ยูนิฟอร์มเมื่อไหร่ ได้ตารางบินปั๊บ ก็เป็นนางฟ้าสมใจสักที
เราเองก็เป็นว่าที่นางฟ้าคนที่ 5 ของสาขา start ตัวช้าไปนิดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เลยยยยยยย แหล่มเลิศแล้วล่ะ
มาถึงนางฟ้าทั้งหลายแหล่ของ IBC 45 กันบ้างงงงง
คนแรก อิป๋อ Air Asia เริ่มจากกราวน์ของที่นั่นแล้วก็กลายเป็นลูกเรือ
คนที่สอง อิป่าน Orian-Thai Airlines จ้า รายนี้ตอนนี้คงอยู่แต่เกาหลี ขาวเป็นหยวกแล้วม้างงเพื่อนกรู
คนที่สาม ลูกปลา หรือเจ๊ปลา นะเอง เจ๊ไฮโซมากกก เจ๊บินที่ไหนรู้มั๊ย EMIRATES จ้า ดูไบนู่น เป็นสายการบินที่ทุกคนใฝ่ฝัน สุดยอดมากๆๆ
คนที่สี่ ปิ๊ก รายนี้เป็นนางฟ้าให้กับ QATA นั่นเอง ได้ตามหลังเจ๊ไปหมาดๆ เก่งเหมือนกาน
คนที่ห้า กรูเอง ว่าที่ลูกเรือรุ่นล่าสุดของ KENYA AIRWAYS จ้า อันนี้ทิ้งห่างเพื่อนๆไปนิดแต่ใกล้ได้ประชิดตัวแระ ไม่นานๆๆ
ให้เพื่อนๆบินนำปูทางกรูก่อน จะได้มีที่ปรึกษาเยอะๆหน่อย หุหุหุ
ตอนนี้ก็อยู่บ้านว่างๆ รอเรียกตัวเซ็นต์สัญญาเพื่อไปเทรนแล้ว ยังงัยก็สู้ๆกันต่อไป มาไกลถึงขนาดนี้แล้ว จะยอมแพ้ได้งัย
ถึงเพื่อนๆ ...
แต้งกิ้วเพื่อนๆมากที่เข้ามาให้กำลังใจใน HI 5 โทรมาด่ามั้งหาว่าไม่บอก ส่งเมสเสจมา
อิโชค ไม่เป็นไรนะเมิง รอบหน้ายังมีเว้ย วันนี้อาจจะไม่ใช่ของเรา แต่พรุ่งนี้ไม่แน่ อย่าท้อซะก่อน กำลังใจที่จะสู้เพื่อตัวเอง ตุนไว้เยอะๆ
ออย ขอบใจนะเมิงที่ให้ยืมชุดสวยไปสำพาดและเมสเสจปลุกใจ หุหุหุ ผ่านฉลุยเด้อ
อิปุ้ย ถ้าเมิงไม่มาหากรูที่กรุงเทพ สงสัยกรูคงสอบไม่ผ่านอย่างที่เมิงว่าแน่ๆเลยว่ะ 555+
หลิน หนังสือจีนเล่มยักษ์ของแก อย่างน้อยก็ทำให้เราอุ่นใจได้แถมหนักด้วยเวลาแบก ฮ่าๆๆๆ เพิ่งได้สนิทกะแกมากๆก็ช่วงนี้ แกน่ารักมากๆ แถมคำพูดดีๆจากแกบางคำ ทำให้เราฮึดได้เว้ย
อิเน็ต อิก้อย อินุ่น อิแอม อิแบงค์ อิพัด กรูขอโทษที่ไม่ได้บอกให้พวกเมิงรู้เลย แต่ไม่ได้จะปิดนะเมิง อยาก SURPRISE เว้ยยยยยยยยยย กรูทำได้แล้วเมิงงงงงงง ดีใจกะกรูมั๊ย
อิป๋อ เพื่อนเมิงจะได้กางปีกเหมือนเมิงแล้วนะ ฟ้าเปิดแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย ขอบใจที่ให้กำลังใจแบบโหดๆว่ะ มันได้ผลนะเว้ย อิอิอิ
อิเดียว ขอบใจนะเมิงที่คอยเป็นพีอาร์ส่วนตัวกรู กรูรู้ว่าเมิงดีใจมากกว่ากรูอีก 555+
เนื้อทอง ไว้กรูจะพาเมิงไปเมืองนอกเอง ไม่ต้องกลัวนะเมิงงง
น้องๆ IBC 46 ... ต๊ะ กะ โบ้
พี่รู้ว่าแกเฮิร์ทนะ พี่เข้าใจ แต่เชื่อพี่มั๊ย คนเรากว่าจะได้อย่างที่ใจหวัง มันต้องต่อสู้ ไม่งั้นเราจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่เราได้มา
พี่เห็นและเชื่อในตัวแกสองคน พวกแกมีดีแน่นอน แต่อาจจะยังไม่ใช่จุดและเวลาของเรา พี่เคยอ่านบทความบทหนึ่งในหนังสือนะ เค้าบอกไว้ว่า
คนเราถึงแม้จะไปอ้อนวอนขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ดีที่สุดในโลกสักเท่าไหร่ แต่เมื่อมันยังไม่ถึงเวลาที่เราควรจะได้รับมา มันแทบไม่มีประโยชน์ใดๆเลย
แต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่งที่มันสมควรถึงแก่เวลาที่จะเป็นของๆเราแล้ว แม้แต่พระเจ้าหรือสิ่งศักด์สิทธิ์ใดๆ ก็ขวางหรือฉุดเราไว้ไม่ได้ ไม่ต้องอ้อนวอนขอพรใดๆ มันก็จักเป็นของเราเอง
พี่เชื่อแบบนั้นจิงๆ พี่เองจะไปปูทางไว้ก่อน แล้วพวกแกก็ต้องพยายามสั่งสมทุกสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับตัวเราเอง พอถึงเวลาแล้วโชว์มันออกมา ทำให้ดีที่สุด
โอกาสดีๆ มันไม่ได้มีกันง่ายๆ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า มันจะไม่มีมาอีกแล้ว สู้ๆๆนะแก มีไรก็โทรหาพี่ได้ ยินดีๆๆ
และคนอื่นๆที่มีส่วนเติมเต็มกำลังใจ ถ้าไม่ได้เอ่ยถึง ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่อาจจะคิดไม่ออก ยังงัยก็รักนะ จุ๊บๆ
ความสำเร็จอยู่ที่เราเริ่มต้น สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตคือ การเริ่มต้น ถ้าไม่เริ่มทำแล้วจะรู้ได้งัยว่าจะทำได้รึเปล่า
วันนี้เป็นวันของเราแล้ว ยิ้ปปี้ๆๆๆๆ โว้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
December 19 เพราะชีวิตคือ...ชีวิตดีใจจังเลยที่ได้มีโอกาสอัพสเปซ
ช่วงนี้ชีวิตต้องเจอกับศึกหนักอีกรอบ ... ส่งท้ายปี
เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นขอไม่เล่านะเพราะมันเยอะจัด
แต่รู้ไว้ก็พอว่าค่อนข้างหนักพอสมควร อาจจะไม่ใช่เรื่องของตัวเองโดยตรง
แต่มีความสำคัญกับชีวิตตรงๆ ฟังดูอาจจะงง แต่พยายามเข้าใจหน่อยละกันนะ
...
ชีวิตช่วงนี้วนเวียนเข้าออกโรงพยายบาลเป็นอาทิตย์ๆแล้ว ไม่ใช่ตัวเองไม่สบายหรอก
แต่แม่ของคนที่เรารักต่างหาก เค้าอาการไม่ค่อยสู้ดีเอาซะเลย
เห็นใจคนที่เป็นลูกจริงๆ เหมือนเค้าจะมีใครแต่เค้าก็ไม่มีใครเหมือนเรานั่นแหละ
คนที่เค้ามีปัญหาคล้ายๆกัน เวลาคุยกันก็มักจะคลิ๊กกันลงตัวเสมอ
เวลาที่เราร้องไห้เพราะเรื่องปัญหาภายในเกี่ยวกับพ่อๆแม่ๆ คุยกับเค้า เค้าเข้าใจดี
เวลาที่เค้ามีปัญหาเช่นเดียวกับเรา แค่เค้ามองหน้าเรา เราก็เข้าใจโดยไม่ต้องอธิบายให้มันยาว
แค่เรารู้ว่าเวลาที่เกิดปัญหาขึ้น ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ เราก็จะไม่ทิ้งกัน
...
วันที่คนนึงรู้สึกอ่อนแอ อีกคนก็จะต้องเข้มแข็ง
ถ้าอ่อนแอไปด้วยกันทั้งคู่ แล้วเราจะผ่านปัญหานี้ไปได้ยังงัย
เป็นคำพูดดีๆ จากปากของผู้ชายคนนี้เวลาที่ต่างคนต่างมีปัญหา
ปัญหาไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเราสองคน แต่ปัญหามันเกิดขึ้นเพราะสิ่งรอบตัวเราสองคนต่างหาก
แต่เราสัญญากันแล้วว่า เราจะอยู่ข้างๆกัน จะเดินไปด้วยกัน
...
บ่อยครั้งที่มองหน้ากันแล้วอยากจะพูดอะไรดีๆออกไปเพื่อปลอบใจกัน
แต่บางครั้ง คนที่รักกันก็ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดดีๆ แค่ได้อยู่ใกล้ๆกันก็พอ
นั่งเงียบๆ เพื่อให้ความรู้สึกมันสื่อกันเอง
...
บางครั้งรู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่ต้องทำจนอยากจะหนีไปให้ไกลๆ
แต่พอมารู้สึกตัวอีกที เราจะทำอย่างนั้นได้ยังงัยกัน
คนที่เค้าจะใช้ชีวิตไปด้วยกันได้ ต้องรู้จักอยู่ด้วยกันในเวลาที่เป็นทุกข์
ใช่ ... แล้วทุกอย่างจะพิสูจน์ด้วยตัวของมันเองว่าเราพร้อมที่จะอยู่ด้วยกันได้จริงรึป่าวเวลาที่เกิดปัญหาขึ้น
แน่นอนว่า ... เราคงไม่ทิ้งเค้าไปไหน และไม่มีวันทิ้งไปได้แน่นอน จะอยู่ด้วยจนทุกๆอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี
เค้าไม่ทิ้งหัวเหม่งไปไหนหรอก ... ไม่ต้องกังวลนะ
เราจะต้องผ่นเรื่องราวแย่ๆในวันนี้ไปได้ ถ้าหัวเหม่งอดทน เค้าก็อดทน
...
เพื่อนๆโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
กรูขอโทษที่กรูหาเรื่องเครียดๆมาให้พวกเมิงอ่าน อย่าโกดกรูนะ ทนอ่านหน่อย
แต่ตอนนี้กรูอยากบอกพวกเมิงว่า ... ถึงกรูจะเครียดมากแต่กรูก็มีความสุขมากเช่นกันนะเว้ย
ใครที่สนิทๆกะกรูก็คงรู้ดี กรูคงไม่ต้องพรรณนา เด๋วพวกเมิงอ้วก 555+
...
ใครเป็นงัยกันบ้าง อย่าลืมบอกในคอมเม้นต์ละ กรูจะรออ่านนะเว้ย
นานๆกรูจะได้มาอัพสเปซเน่าๆสักกะที มาเม้นต์กานเยอะๆ
คิดถึงพวกเมิงมากมายก่ายกอง ออๆๆ ตอนนี้กรูมีลูกแล้วนะเว้ย
ชื่อท๊อฟฟี่กะแคนดี้ ถ้าหนุ่มส่งรูปมาให้ กรูค่อยเอาลงเปซให้พวกเมิงได้แล
น่าารักสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
...
เทคแคร์นะเมิง เป็นกำลังใจให้กรูกาน
กรูคิดถึงพวกเมิงนา รู้ไว้กัน
...
หัวเหม่ง เค้ารักหัวเหม่งนะ ^^
ถ้าหัวเหม่งสู้ เค้าก็สู้ ... สู้สู้
August 31 สักวันหนึ่ง ...
ก่อนอื่นเลย เราขออนุญาตเจ้าของบทความนี้ก่อนนะ ... หนุ่มจ๋า ขอโพสต์หน่อยน๊า โดนใจมากอ่ะ
อย่าคิดว่าการลองทำอะไรที่ไม่มีเกียรติเป็นการลดตัวเอง การทำอะไรก็ตามที่ตัวเองไม่เคยทำ ถือว่าเป็นการเพิ่มประสบการณ์ จะเป็นใหญ่เป็นโตในอนาคตขึ้นอยู่กับว่าเรามีประสบการณ์มากน้อยเพียงใด คำคมประจำวันจากพี่อ้อม
ดีใจมากที่มีโอกาสได้อ่านประโยคดีๆแบบนี้จากสเปซของเพื่อนคนนึง นั่นคือ ตาถุงนั่นเอง ( เพื่อนๆที่ภูเก็ตคงรู้ว่าเค้าคือใคร)
โดนใจกับประโยคดีๆแบบนี้เพราะอะไร เหตุผลคือ คนส่วนใหญ่มองงานบริการเป็นเรื่องของการไร้เกียรตินะซิ
โดยเฉพาะกลุ่มปัญญาชนบางพวกที่ทำงานใต้ร่มชายคาเดียวกันแต่กลับดูถูกกันเองเพียงเพราะคนๆนั้นได้ทำงานในตำแหน่งที่ใหญ่โตกว่า
หลายๆครั้งที่ได้ยินคำพูดเหน็บแนมให้เจ็บจี๊ดๆในใจ แสบๆคันๆ เพราะฟังแล้วอยากจะลุกขึ้นไปตะบันหน้ามันสักที แต่ทำไม่ได้
และก็ต้องเก็บคำพูดเหล่านั้นมาวิเคราะห์ซำอีกสักครั้งว่าจริงๆแล้ว มุมมองของเราที่ได้ให้ความสำคัญกับสิ่งๆนี้คืออะไรกันแน่
และก้ได้คำตอบจากเสียงหัวใจตัวเองว่ามันคืองานที่มีคุณค่าและสวยงามที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับงานบางตำแหน่งที่สวยหรูแต่ชื่อ
จะมีใครสักกี่คนที่จะบริการคนเป็นร้อยๆได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและพร้อมจะเข้าใจว่าคนเหล่านั้นต้องการอะไร
จะมีใครสักกี่คนที่จะใจเย็นพอยืนทนให้ใครหน้าไหนก็ไม่รู้มายืนด่าชี้หน้าปาวๆๆ ได้อย่างใจเย็น เพียงเพราะคิดว่านี่คืออารมณืที่เค้าโกรธจิงๆหรือมาจากสันดานดิบเค้าเท่านั้นเอง
จะมีใครสักกี่คนคอยอดทนกับการให้ความสะดวกสบายโดยที่ลืมคิดถึงตัวเองก่อนในเวลานั้น
และจะมีใครสักกี่คนที่ได้ขึ้นชื่อว่านี่คือคนบริการจริงๆ
ที่พูดมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำได้ดีอย่างที่พูดมาหรอก แต่อย่างน้อยเสี้ยวหนึ่งในหัวใจมันก็มีสิ่งเหล่านี้อยู่จริงๆ
เพราะไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ได้มายืนทำงานบริการแบบนี้ได้เป็นปีๆหรอก จิงมั๊ยเพื่อนๆ
ที่พูดมาทั้งหมดก็แค่อยากระบายสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมาเท่านั้นเองว่า ... ถ้าคุณมีความคิดแย่ๆเกี่ยวกับงานบริการ คุณก็ไม่ต้องสะเออะและเสนอหน้ามาแสดงความคิดเห็น
เราไม่เคยดูถูกสิ่งที่คุณเป็ฯและคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆทั้งสิ้นมาดูถูกในสิ่งที่คนอื่นเค้าทำเช่นกัน
ถามสักคำว่า ... ถ้าคุณดูถูกแม่บ้านที่เค้าถูพื้นเก็บถ้วยชาม ล้างห้องน้ำให้คุณ แล้วคุณจะกระแดะไปทำเองได้รึเปล่า คำตอบคือ ...ไม่ได้แน่นอน
ถามสักคำว่า ... ถ้าคุณดูถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่คุณเรียกเค้าทุกวันว่า ยามๆ คุณจะกระแดะยกของหนักๆได้เองหรือมายืนเฝ้าที่ทำงานได้มั๊ยตลอด 24 ชั่วโมง
คำตอบเดียวกันคือ ... ไม่มีทาง
และชั้นเอง ... คนที่คุณดูถูกมาตลอดว่าเป็นแค่เด็กยืนไหว้ลูกค้าไปวันๆ ช่างไร้สาระสิ้นดี กล้าท้าว่าคุณเองไม่มีทางที่จะทำได้แบบชั้นแน่นอน เพราะคุณมันก็ดีแค่ดูถูกคนอื่นไปเรื่อยๆ
ถ้าคิดว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันดีที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรวิเศษไปกว่าตำแหน่งอันยิ่งใหญ่ก้าวไกลของคุณ ก็เชิญจมปลักกับความคิดโลกแคบแบบนั้นไปเถอะนะ เพราะมันช่างหน้าสมเพชสิ้นดี
แล้ววันนึงชั้นจะพิสูจน์ให้ดูว่า ... คนทำงานบริการก็สามารถมีเงินเดือนเกือบแสนหรือมากกว่าแสนได้เหมือนกัน !!!
August 12 Back to da memorable of IBC 45... Part 2มีเวลาแค่ 15 นาทีในการอัพบล๊อกวันนี้ก็โอเคว่ะ
ผลัดมาหลายวันหลังจากกลับมาจากการรวมตัวครั้งสำคัญของพวกเรา
ดีใจจังที่ได้กลับไปภูเก็ตอีกครั้งและรู้สึกว่าไม่เสียใจเลยสักนิดกับการได้ไปเจอกับความรู้สึกเดิมๆ
บอกตรงๆว่าครั้งแรกแอบหวั่นใจเล็กๆว่า... ถ้ากลับไปแล้วจะไม่สนุกหรืออาจจะไม่ได้เจอเพื่อนๆ เต็มที่
นั่งบ้าคิดไปเองสารพัดต่างๆนาๆ และกว่าเรื่องราวจะลงตัว ก็เหนื่อยนะเว้ยช่วงนั้น
แต่ยังแอบดีใจว่าการนัดรวมตัวของเพื่อนๆที่กรุงเทพในวันนั้น จะทำให้พวกเราเพียงแค่ ไม่ถึง 10 คนรู้สึกหนักแน่นที่จะกอดคอกันลงไปงานครั้งนี้ด้วยกัน
และสุดท้ายพวกเราก็ตัดสินใจถูกจริงๆด้วย
เพื่อนๆที่ภูเก็ตเองก็ยอมเหนื่อยกันทั้งๆที่ตัวเองก็มีงานเต็มมือกันทุกคน แต่ก็ยอมเสียสละเวลาส่วนตัวเพื่อพวกเราทุกคน
มันสุดยอดมาก...และ ก็คงจะหาคำพูดสวยๆ มาอธิบายแทนคำขอบคุณไม่ได้เลยสักนิดว่า... พวกเรารู้สึกดีแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
และมันก็เป็นงานแรกของประวัติศาสตร์ชาวไอบีซีที่ไม่เคยมีรุ่นไหนทำมาก่อนเลยเช่นกัน
พวกเราเป็นรุ่นแรกที่ทำมันสำเร็จและผลตอบรับเป็นที่น่าพอใจจิงๆ
คำขอบคุณที่ให้ไปมันก็ให้กันตั้งแต่ได้เข้าไปในงาน และก็เชื่อว่าทุกคนสามารถรับรู้ได้จากเสียงหัวเราะ รอยยิ้มและความสุขที่แสดงออกมากับท่าทีของทุกๆคน
แต่สิ่งที่อยากจะบอกจิงๆคือ ดีใจว่ะที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
ได้ใจที่มีรูปตัวเราเองอยู่ในวันนั้น ได้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำดีๆระหว่างเราทุกคน
ถึงแม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักแค่ไหน แต่ถ้าเมื่อไหร่คิดถึงกัน คิดถึงวันเก่าๆพวกเรา
แล้วได้มีโอกาสหยิบของที่ระลึกที่พวกแกทำให้ หยิบรูปถ่ายที่ได้กอดคอถ่ายด้วยกันเอาไว้ในวันนั้น
มันก็ทำให้เรารู้สึกได้เสมอว่า ... ไม่ว่าใครจะไปอยู่ตรงไหนของโลกใบนี้ก็ตาม เราก็ยังมีเพื่อน เพื่อนที่น่ารักเหล่านี้อยู่กับเราเสมอ
งานวันนั้นมันเป็นมากกว่าการเลี้ยงรุ่นซะอีกนะ มันรวมถึงการได้กลับมาถามกันว่า " เมิงสบายดีใช่มั๊ย งานเป็นงัยบ้าง เหนื่อยป่าวว่ะ เมิงโอเคนะ กูดีใจด้วยว่ะ "
และคำถามอะไรอีกมากมายที่พรั่งพรูออกมาแบบไม่รู้ตัวเลยว่า ... นี่เราคิดถึงกันมากขนาดนี้เลยเหรอ
และวันที่เราต้องแยกย้ายกัน เราก็ยังได้รับการดูแลจนถึงที่สุด ที่เราไม่สามารถหาได้จากโลกของการทำงาน ความจิงใจแบบนี้
การทำอะไรทุกๆอย่างให้เพื่อนโดยไม่ได้คิดว่าจะได้รับอะไรตอบแทน มันจะหาได้อีกมั๊ยน๊า... คำตอบคือ...ยากแล้วล่ะ
แต่ก็ช่างเถอะนะ ถึงเราจะได้รับหรือไม่ได้รับความจิงใจหรือการเทคแคร์ดีๆอย่างนี้จากใครก็ตาม แต่คำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจก็คือเรายังรู้ว่า... ก็กูยังได้จากเมิงงัย
สุดท้ายแล้ว ... ภาพทั้งหมดที่อยู่ในสเปซจะเป็นเครื่องยืนยันว่านี่คือความสุขลำดับต้นๆ ที่เราเกิดมาแล้วเสือกโชคดีที่ได้เพื่อนอย่างพวกแกนะเว้ย
:: เพื่อนๆทีมงานที่ภูเก็ต :: >> กรูก็คงไม่ต้องเอ่ยชื่อแล้วนะเพราะพวกกรูทุกคนที่นี่ได้เห็นถึงความตั้งใจตั้งแต่แรกที่พวกเมิงอยากจะทำเพื่อพวกกรู
มันยากนะเว้ยที่จะบอกว่ามันมีค่ามากมายสักแค่ไหน เอาเป็นว่าเรากลับมาเจอกันอีกครั้งเราก็ยังจะจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ตลอดไป
แค่คำขอบคุณมันยังน้อยไปสำหรับความทุ่มเทและการเสียสละในการทำให้งานปาร์ตี้ของพวกเราได้เป็นภาพที่สามารถจับต้องได้และยังสามารถสัมผัสมันได้ด้วยใจว่ะ
และมันก็ยังเป็นภาพแห่งความทรงจำในแบบฉบับของ >> Back to da memorable of IBC 45 we are friendz ^^
กรูบอกได้แค่คำเดียว ... กูมีความสุขมากจนมันล้นทะลักจิงๆๆว่ะ
คิดถึงพวกเมิงนะเว้ยและคิดถึงวันเวลาดีๆของพวกเราด้วย มันจะอยู่ในนี้เว้ย >> ใน
 กูงัย ...และสิ่งที่อยากจะทิ้งไว้คือ ... ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่เคยอยู่ในสายตากูเลย แต่มันอยู่ในใจกูเสมอ... หุหุหุ
:: My IBC 45 :: >> Bikinii 5277
July 13 .: Reunion Party 2007 :.ใกล้เข้าไปทุกทีแล้วซินะกับงานปาร์ตี้ ไอบีซี 45 ที่กำลังจะเกิดขึ้นในช่วงต้นเดือนสิงหาคม
ตื่นเต้นเจงๆๆ เรยกรู เชื่อป่ะว่า...กว่าจะลงตัว เล่นเอาเหงื่อตกเลยนะเว้ย
หลังจากที่เรียนจบกันมาเกือบๆ สองปี ทุกคนก็โคตกระจัดกระจาย อยู่คนละทิศ
ภูเก็ตบ้าง กรุงเทพบ้าง หรือที่อาการหนักไปเลยคืออยู่เมืองนอกกกกกกกกกกกก ( บอกแล้วว่าเด็กวิเทศไฮโซจ้า อิอิอิ)
งานครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆที่ภูเก็ตที่คิดอยากจะมีงานรวมตัวความเอ๊าะกันอีกครั้ง เป็นการกลับไปโชว์หนังหน้าว่ายังสวยอยู่ม้ายยย
หุ่นเฟิร์มรึป่าว หรือเหนียงมันยานตามกาลกันไปหมดแว้ววววว 555+ อันนี้ต้องคอยดูกันต่อไป แต่ที่สำคัญกูบวมอีกแล้วคับพี่น้องค้าบบบบบ
น่าเศร้าใจแทนตระกูลจิงๆๆ เฮ้อออออออออออออออ
ได้ยินมาแว่วๆ จากสายว่า เพื่อนๆที่จะไปเนี๊ยะมีประมาณเกือบๆ 30 คนนะ ฟังแล้วแอบหายใจคล่องได้อีกนิด
เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะไม่ถึง 10 นะซิ 555+ ไซโคกันสุดฤทธิ์ว่าให้ไปเถอะ เพราะงานไม่ได้จัดกันง่ายๆ ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้ไปเจอกันอีก
เพราะน่าว่ากว่าจะได้เจอกัน คงเป็นงานแต่งงานของใครสักคนแหละค้าบบบบบบ งุงิงุงิ
แต่อุ่นใจแระ ไปกันเกือบครึ่ง ส่วนสถานที่อย่างที่เจ้าภาพ ณ เมืองภูเก็ตบอกว่า โอ้ววววววววว เป็นหาดส่วนตัว อย่างงัยอย่างงงั้นเลย
หวังว่ากูไปแล้วไม่ใช่เที่ยวฉาวเหมือนตลาดเกษตรนะเมิงงงงงงง กูเป็นลมแน่ หุหุหุ กูล้อเล่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เอาเหอะเมิง ไม่ว่าจะที่ไหน ขอให้มีเพื่อนๆไปเถอะว่ะ กูไปเพแหละ
ตอนนี้ก็เตรียมเงิน เตรียมชุด และเตรียมใจไปเจอผู้ชายคนนั้น อดีตรักเรือล่มของกรู หุหุหุ บ้าเหรอ เตรียมใจทำไม ไปเจอเพื่อนๆ แฮปปี้จะตาย
เนอะๆๆๆๆๆๆๆ ว่าแมะพวกเมิงงงงงงงงงงง กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ตอนนี้ทางแสตนดาร์ดก็ต่อสัญญาเพิ่มอีก 6 เดือน แอบโล่งใจไปสักกะนิดเพราะตอนนี้ขี้คร้านหางานใหม่เหอะ
เพราะที่สาขานี้ กรูทำงานก็มีความสุขมากแล้ว โดยเฉพาะพี่ๆที่แบงค์ น่ารักทุกคน แล้วแบบนี้จะไปไหนรอดฟร่ะ
งานก็ไม่หนัก จบไปวันๆ แถมยิ้มได้ตลอดเวลา ยกเว้นตอนลูกค้าผีเข้า ต้องทำตัวให้ลูกค้าอารมณ์เย็น แค่นั้นพอ
เด๋วพุ่งนี้แมร่งงงง มันก็ลืมแล้ว คิดไรมากว่ะคนเรา อิอิอิ
ใกล้จะได้ใส่เหล็กแระ ตื่นเต้นว่ะ จะจัดฟันมาหลายรอบแระก็ไม่ได้จัดสักที คราวนี้แหละแมร่งงงงงง สมใจกูนิ
ขอบคุณโจโจ้ค้าบบบบ ที่ช่วย support เค้าเรื่องนี้ด้วย ถ้าตัวเองไม่ช่วยเค้า เค้าคงไม่ได้จัดฟันแน่ๆเลย
ขอบคุณน๊า ^^ เด๋วเค้าจะสวยแล้วตัวเอง หุหุหุ
ไปแระ ขี้เกียจอัพแระ เหนื่อย โม้มากแรง เจ็บฟันกันเพราะกูเพิ่งไปถอนรากถอนโคนมันมา อย่างงี้แหละที่เค้าเรียกว่า ปล้ำตัว ใครแปลไม่ออกก็เสียใจด้วยนะ
สงวนสิทธิ์ไว้เฉพาะคนที่เค้าบ้านนอกเหมือนกูเท่าน้านนนนนน
ไปดีกว่า ๆๆๆ เด๋วเพื่อนขี้คร้านอ่าน
เจอกันนะเมิงที่ภูเก็ต แล้วไปแรดต่อที่ผับกทม. กานนนนนนนนนนนนนนนนนน ฮาย ได้แรงอกกกกกกกกกก
ปล.... ขอแสดงความยินดีกะว่าที่ cabin crew คนใหม่แห่งสายกานบินอันดับหนึ่งของตะวันออกกลางด้วยนะจ้า
เจ๊ปลา xiaoyu ของเรา เก่งได้แรงกูจิงๆๆ เด๋วรอเค้าจัดฟันเสร็จจะตามไปเม้าท์ด้วยบนฟ้านะ ตอนนี้ขอเป็นแอร์อยู่ที่แบงค์ก่อนแล้วกาน 555+ ไม่รีบๆๆ
ขอให้ผ่านตรวจร่างกายแล้วได้ติดปีกไวๆ เด้อเจ๊เด้อออออ ^^
May 17 เรื่องเล่าจากเกาะภูเก็ตจ้าาาาาเฮ้ยยยยย พวกเมิงอ่ะ เข้ามาอ่านด้วยนะเว้ยไอพวกที่มีส่วนเกี่ยวข้อง หุหุ
อินุ่น ออยจัง อิปุ้ย อิแอม อิเอ็กซ์ บัวเมทปุ้ย หญิงพัด เพ่โอม BadzBadz หนุ่มตาถุง อิโชค etc...
ทริปรอบนี้สี่วันค้าบบบบ 27 April - 1 May 07
เกือบตกเครื่องไปแล้วด้วยนะกรูเนี๊ยะ ก็ดันไม่เช็คให้ดีว่าแอร์เอเชียร์มันต้องไปที่สุวรรณภูมิโอนลี่ย่ะ
เค้าเรียกว่าโม่ได้อีก หุหุ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
แต่ยังงัยซะก็ทันเครื่องด้วยความน่ารักของคนสำคัญถึงสองคนค้าบบบบ
คนแรกเรยยยย พี่เสือของเค้าจ้าาาาา และอิป๋อเพื่อนรักสจ๊วตแอร์เอเชียร์
เกือบไม่รอดแล้วกรู สุดท้ายก็แลนดิ้งที่ภูเก็ตได้อย่างสวัสดิภาพ
พอถึงปั๊บ... ออกมาจาก Gate ผู้โดย ก็เจออิเพื่อนร้ากกกกสองนางย่ะ เพื่อนนุ่นกะเพื่อนแอม
สวยนะเมิงงงงง 555+ คิดถึงแบบปั๊ดๆ คิดถึงอิเป็นลม
ก็นอนห้องแอมตามที่คุยกันไว้เรยยยย
ทริปมันเริ่มขึ้นแล้วโดยที่จะไม่ยอมปล่อยให้แต่ละวินาทีเสียไปโดยเปล่าประโยชน์
สี่วันที่อยู่ที่ภูเก็ต บอกได้เลยว่า มีความสุขมากมาย มีความสุขได้อีกนะเนี๊ยะ
ไปในที่ที่คิดถึง กินอะไรที่เคยกินตอนอยู่ที่นั่น ได้อยู่กะเพื่อนที่อยากเม้าท์กันทั้งคืน
และแอบไปเยี่ยมที่ทำงานเก่ามาด้วย บรรยากาศเดิมๆทำให้คิดถึงชีวิตสบายๆที่เคยเป็นมา
เพื่อนๆทุกคนยังน่ารักและเน้นคอนเซ็ปเดิมคือ ความฮาค้าบ
ได้ไปเย้วๆๆๆ ที่ผับที่ป๊อปเสมอในใจพวกเรานั่นคือ กทม. (คนชายแอบหน้าตาดีขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากที่กรูเรียนจบมาสองปี)
ไปผับทีไร ไม่เคยได้เบอร์ชายกลับมาเร้ยยยยยยยยย หน้ากรูเน่าขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ อิอิ
เพื่อนค่ะ พวกเมิงสามารถไปดูภาพประกอบบทความของกรูได้นะย่ะ
เพราะมันจะบรรยายอะไรๆ ได้ดีกว่าที่กรูกำลังเขียนอยู่นี้ ( กรูรู้ตัวดีว่ากรูบรรยายไม่เก่งหง่ะ)
เห็นรูปแล้วคิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากกลับไปหาอีกนะเว้ย
อยู่กะพวกเมิงเนี๊ยะ บ้านๆไ้ด้เต็มตัว หัวเราะได้ัแรง เม้าท์ได้ถึงอก จะมีอีกเมื่อไหร่น๊าเวลาดีๆแบบนี้
โดยเฉพาะเวลาที่กรูได้อยู่กะพวกเมิง อินุ่น ออย อิปุ้ย อิแอม ฮาไ้ด้ใจนิ
รอบนี้ที่ลงไปเสียดายที่ไม่ได้หนีบพัดกะเน็ตไปด้วย แอบเสียดายเล็กๆ แต่ไม่เป็นไร รอบหน้านะย่ะ
ออมีนังลูกเจด้วยอีกคน ไม่ครบๆๆๆๆ จิงๆ อยากให้มีรับปริญญาอีกรอบ 555+ ครบสูตรแน่นอนค้าบ
พวกเมิงๆๆๆ อย่าเพิ่งลืมกรูนะ อิจฉาที่พวกเมิงได้อยู่้ด้วยกันที่ภูเก็ต ได้เจอกันบ่อยละจิ
กรูอยู่นี่ทำงานๆๆๆ แอบเหงาิหน่อยเวลาคิดถึงเพื่อนๆ ก็กรูไม่มีเพื่อนเม้าท์หรอยๆๆ เลยนี่หว่า
ดันอยู่เกาะกันหมดเรยหง่ะ แต่ยังงัยซะ กรูก็จะพยายามหาเวลาไปเจอพวกเมิงอีกน๊าาา
ถึงอินุ่นๆๆๆ ... เพื่อนขา แมวเมิงอ่ะ แอบซนเหี้ยๆๆ 555+
แต่ก็นะ ตามประสาหว่ะ ไม้ช๊อตแมงวันที่ซื้อให้หง่ะ ช่วยใช้ด้วยนะเว้ยยยย
อย่าปล่อยให้แมงวันเยอะเต็มห้องเกินไป กรูเป็นห่วง ไม่ใช่ไร
เด๋วพอเมิงขึ้นอืดปุ๊บ แมงวันห้องเมิงยิ้มแน่ อิอิ
สุขภาพเพื่อนสุขภาพ กรูเป็นห่วงงงงงงงงงงง
ออๆๆๆ ขอบใจนะเมิงที่พากรูไปทำธุระ ถ้าไม่ได้เมิงนิ แย่เหมือนกันนะเว้ย
เพื่อนที่แสนจะโคตดีของกรู หาไม่ได้อีกแล้วตามท้องตลาด
ถึงออย ... คิดถึงเมิงมากมาย เจอเมิงแต่ละครั้ง รู้สึกสบายใจจังว่ะ
เทคแคร์นะเมิง ขอบคุณที่ตะลอนพากรูไปถ่ายรูป ซื้อของฝาก
เมิงนี่ยังน่ารักเหมือนเดิมเจงๆๆๆๆ คิดถึงอย่างแรง
อิแอม ... ขอบใจนะเว้ย อุตส่าห์มารับแล้วยังไปส่งกรูถึงสนามบินเรียบร้อย
แจ๊สเมิงนิ นั่งบายวานคาดนา หุหุ ถ้าไม่ได้รถเมิงนิ กรูแย่แน่เลย เมิงนี่น่ารักจิงๆๆ
แล้วไปภูเก็ตเมื่อไหร่ ไปเย้วๆๆๆ กันอีกนา อย่าลืมๆๆๆๆ
อิปุ้ย ... กรูเพิ่งรู้ว่าเมิงนี่หลกได้อีก ปัญญาอ่อนนี่ไม่มีใครเกินเมิงเลย
อย่าลืมไปก๊อปรูปกะวิดีโอในแผ่นที่กรูส่งไปให้อินุ่นด้วยนะเว้ย เมิงได้ใจกรูมากอ่ะแต่ละรูป
ฝากความคิดถึงถึงบัวสุดสวยด้วยนะย่ะ เทคแคร์กันทั้งคู่นั่นแหละ
ขอบคุณที่อัพเดทเรื่องจากงานบวชแปงด้วยนะเว้ย เก็บรายละเอียดได้เยี่ยมมากค้าบเพื่อน
ไปภูเก็ตอีกที เราแรดกานอีกนะเว้ยยยยย กรูชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
ถ้าไม่มีเมิงนี่ น่าว่าเงียบ ไม่หนุกกาน หุหุ
เอาหล่ะ ไม่รู้จะอัพไรแระ หมดแล้ว ง่วงกานนนนนนน
ยังงัยก็ขอบคุณทุกคนที่มาเจอกันตอนที่เราไปภูเก็ตด้วยนะ รู้สึกอบอุ่นและดีใจโคตๆๆ
ชีวิตที่ไหนก็คงไม่เยี่ยมเท่าที่เกาะนี้อีกแล้วล่ะ เกาะแสนสุขของพวกกรู +++
Pe Phuket ขอให้ภูเก็ตจงเจริญญญญญญญ !!!!!!!
|
||||||||
|
|
